Józef Wawrzyniak
Biografia
Józef Wawrzyniak, syn Adama i Marii z Sroczyńskich, urodził się 1 czerwca 1910 roku w Lasku. Przed wybuchem II wojny światowej pracował w redakcji „Kurier Poznański”, zaangażowany jednocześnie w działalność społeczną, m.in. w Towarzystwie Gimnastycznym Sokół. W latach 1930/31 brał czynny udział w budowie ćwiczni dla T.G. Sokół w Poznaniu, a w 1931 roku został prezesem laskiego gniazda, przeznaczając własną działkę pod budowę boiska i sali gimnastycznej.
Po wybuchu wojny został ewakuowany na Węgry, a potem do Francji, gdzie kontynuował działalność konspiracyjną. Następnie, przez Jugosławię, Grecję i Turcję, dotarł do Syrii, skąd ochotniczo wstąpił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Brał udział w walkach w Palestynie, Egipcie, Libii i na Tobrku, należąc do dywizonu przeciwpancernego.
W latach 1942-1942 przeszedł szkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, a następnie wziął udział w bitwie o Monte Cassino jako oficer 3 Karpackiego Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Za heroiczne działania, m.in. przetransportowanie dział na wzgórze nr 324, został po wojnie odznaczony Orderem Virtuti Militari. W książce Melchiora Wańczka otrzymał kilka zdań poświęconych bitwie pod Monte Cassino.
Po wojnie Józef Wawrzyniak osiedlił się w Poznaniu, odbudował z ruin kamienicę w 1951 roku, a następnie pracował w warsztatach Zjednoczenia Robót Inżynieryjnych, gdzie awansował na brygadzistę. Działał także jako opowiadacz o historii bitwy pod Monte Cassino, co skutkowało karą od władz PRL - był obserwowany przez SB aż do śmierci.
Zmarł 4 listopada 1980 roku, został pochowany na cmentarzu parafialnym w Wirach. Jego uczestnictwo w licznych misjach i walce zemstały go setkami łańcuchów i medali, m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Komandorskim Zasługi ZUPRO oraz Gwiazdą Afryki.