Józef Mager
Biografia
Józef Mager urodził się 18 lutego 1902 roku w Lasku. Wykształcił się na nauczyciela, być może dzięki edukacji matki, która dbała o rozwój dzieci i ich patriotyczne wychowanie. Jego ojciec, Jan Mager, był znaczącą postacią lokalną - gospodarzem, aktywnym w kulturalnym i społecznym życiu, a także dowódcą Straży Obywatelskiej podczas Powstania Wielkopolskiego.
Mager rozpoczął swoją karierę nauczycielską w 1921 roku jako jeden z pierwszych absolwentów Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Koźminie. Zakładał pracę w szkole w Wągrowcu, później w Łopiennie, gdzie objął stanowisko kierownika szkoły. Jednocześnie angażował się w działalność społeczną - był członkiem Chrześcijańskiego Stronnictwa Narodowego, prezesem lokalnych organizacji młodzieżowych i strzeleckich, a także organizował Ochotniczą Straż Pożarną.
W 1928 roku kandydował do Sejmu z listy Katolickiej Unii Ziem Zachodnich. Jego Kroniki szkolne były ważnym źródłem dokumentacji życia wiejskiego i walki o niepodległość Polski. Po wybuchu II wojny światowej Mager pracował na robotach przymusowych w Niemczech.
Po wojnie w 1945 roku przybył do Słubic, gdzie stał się jednym z pionierów lokalnej oświaty. Jako burmistrz w latach 1945-1946 działał w ramach struktur PPS. Jednak w 1947 roku został odwołany z partii i wykluczony, co skutkowało utratą pracowni w szkole. W 1948 roku został uniewinniony w procesie o oskarżenia maltretowania więźniów w Fortecy VII, co potwierdziło świadków - dzwołano go defensywa i organizował w szkole tajne spotkania religijne oraz pogadania patriotyczne.
W latach 1948-1955 prowadził szkołę w Gościejewicach, gdzie był aktywnym nauczycielem i wychowawcą. Jednocześnie działał jako zastępca komendanta Ochotniczej Straży Pożarnej oraz reprezentował nauczycieli w lokalnych radach. Zmarł 5 października 1955 roku w Lesznie. Jego pamiątkę chroni leszczyński cmentarz parafialny.